 Hans Primusz en Pieter-Jan Nicolaas liepen elkaar tegen het lijf op de bühne van de Stadsschouwburg van Antwerpen, alwaar zij al hun kunnen ten berde brachten in een musicalproductie. Aldaar ontsproot de al dan niet subjectieve representatie van de werkelijkheid in de geest, de handen in elkaar te slaan, krachten te bundelen en de koe bij de horens te vatten om een eigen muzisch programma te laten geworden. Deze twee niet onknappe el sympatico's komen projectgewijs te gader om hun (magistrale) idee-fixen uit te werken, te musiceren en te verbroederen bij een glas wijn. Om hun vergaderingen kracht bij te zetten, spitste Hans zich toe op de studie van muziektheorie en Pieter-Jan op die van toneel- en podiumkunsten.  Maar zoals de meeste enkelingen die uitverkoren waren later meester in het vak te zijn, konden ook deze supernormale adonissen geen aarding vinden in de Vlaamse conservatoria en werden ze bovendien, geheel ten onrechte, volledig miskend. In onze dagen staan ze, het liefst omringd door bevallige musiciennes, op de kunstscène van de Benelux. Deutschland en Suid-Afrika zijn de volgende stations die ze zullen trachten aan te doen. |